De longe, no outro lado do Atlântico, Dr. Azágua acompanha a realidade de “nôs terra” – e o poema hoje aqui publicado, acabado de chegar, tem especial dedicatória: aos grevistas da fome que, durante 15 dias, assombraram a Praia. Dir-se-á que é metáfora poética… ou simplesmente exemplificação de como a poeira da realidade, pairando no ar, entra por osmose na pele do poeta, devassa as narinas e se deposita nos seus brônquios e pulmões. De como o poeta digere a realidade e a transforma.
KA NGANA-M NÃU!
Ka ngana-m nãu!
Ka tenta ngana-m!
Ka ben ku bóka dósi
Ka ben ku konbérsu sábi.
N ka mininu nãu!
N ka bonéka nãu!
Ê mi k’ê Kaló nétu Lóló
N ka piza furmiga
Ki farê móska
Má kâ pâ burru tenta da-m kôxu.
Nen pa kâ tenta!
Mi ê analfabetu
Prizidenti d’asosiasãu
di tud’analfabetu
Letradu…dotoradu.
N ka ten kanéta
Má N ten lingua.
N t’obi pôku
Má N t’odja lonji.
N’es nha terra póbri
N ten dirêtu
Sima tud’algen.
Ka brinka ku mi!
Mi é koitadu
Sima José ku Papáxu
Mi ê talobásku
Sima Tutu ku Baréla.
Asin es tâ frâ!
Uns ta txuma-m sabidu
Ôtus ta da-m pa dôdu.
Ka ngana-m nãu!
Ka tenta ngana-m!
Ka da-m kaldu verdi
Ka da-m bifana
Ka da-m gran-di-biku
Ka da-m krémi di marakujá.
Ka straga-m bóka!
Nha kexada
Djâ kai djâ.
Nha bóka
Ka stâ fitxa más.
Nha stangu
Djâ stâ rabidadu djâ.
Nha tripa
Djâ stâ torsêdu djâ!
Tárdi di-más!
Tárdi di-más!
Si morre ta torna nese!
Frâ m’ê mi ki frâ!
Dr. Azágua
(em LiberalOnline.com)